Wat is jou ikigai? M.a.w. het Japanse geheim voor een lang en gelukkig leven!

Sinds de lockdown worden we allemaal verplicht ons aan te passen en anders te leven. Opvallend is dat elke situatie anders is en de lockdown door iedereen anders wordt beleefd. Ik stel vast dat naast het werk buitenshuis het vertraagde leven thuis me wel goed doet in die zin dat vele sociale verplichting op één of andere manier tijdelijk wegvallen. Ik merk dat toch vele mensen moeite hebben met het vertraagde leven. Ik stelde bij mezelf de vraag waarom ik me zo veel minder gehaast voel als single mama ondanks ik toch dagelijks moet werken in het ziekenhuis en zorg voor mijn kind. Ik stel vast dat ik eigenlijk al 2 jaar vecht tegen het drukke hectische leven. En ik geef toe dat ik het laatste jaar mijn vrije weekenden en kinderloos was vaak niet meer invulde met afspraakjes en sociale contacten.

Mijn sociaal leven kwam op een lager pitje te staan. Ik was op zoek naar innerlijke rust. Anderhalf jaar geleden voelde ik me zowel fysiek als mentaal uitgeput. Ik koos ervoor om enkele weken thuis te blijven van mijn werk om uit te rusten en terug op te laden. In die periode besloot ik om me in te schrijven voor een cursus in het afstandonderwijs bij NHA nl. ‘kortverhalen schrijven’. Na het insturen van enkele schrijfopdrachten ontdekte ik dat ik best wel talent had. De bevestiging die ik kreeg van mijn docent en de voldoening die ik voelde bij neerschrijven van mijn fantasieën en verhalen gaf me enorm veel energie om met dit talent meer te doen.

Omdat ik altijd al gefascineerd was in mensen en in het bijzonder kinderen besloot ik op achttienjarige leeftijd orthopedagogie te gaan studeren aan de hogeschool in Gent. Drie jaar later studeerde ik af en ging ik werken als hulpverlener in de zorgsector. Maar nu bijna 18 jaar later voel ik dat ik naast het werken als hulpverlener ook een nieuwe uitdaging nodig heb om me verder te kunnen ontwikkelen. Zo ontdekte ik dat ik als beelddenker mij helemaal kan verliezen in het schrijven van verhalen. Het vele opzoekingswerk tijdens het schrijven van Isa en Jack en de verdwenen sterrobijn en het vervolg van het manuscript waar ik nu nog aan bezig ben bracht me in een zekere flow. Meer en meer bracht ik de weekenden alleen door wanneer mijn kind er niet was. Tijdens het schrijven geraakte ik steeds meer in een soort van flow , een zekere stroom die me meevoerde en zo verloor ik de tijd. De weekenden die ik alleen doorbracht vlogen voorbij.

Omdat ik al een tijdje meer en meer als een zekere ‘kluizenaar’ ging leven om zo die innerlijke rust te vinden in het schrijven kwam ik tot de vaststelling dat de lockdown me ergens ook rust gaf. De druk van sociale contacten valt weg.Nu moet ik wel toegeven dat ik belangrijke sociale contacten wel mis. Afstand nemen van mensen die mijn leven betekenis geven is niet altijd makkelijk .Maar het feit dat alles tijdelijk stil ligt geeft me ook eigenlijk rust en in tegenstelling met vele andere ervaar ik weinig eenzaamheid .Ik denk dat ik nog erg aan het zoeken ben wat het meest prioriteit heeft in mijn leven waardoor ik steeds een zekere druk voel die nu door de lockdown wegvalt op één of andere manier.

In de voorbije weken las ik het boek ikigai, het Japans geheim voor een lang en gelukkig leven. In Japan worden vele mensen ouder dan 100 jaar en dit zou allemaal te danken zijn aan de succesvolle formule van ikigai, wat betekent je levensdoel m.a.w. de reden waarom je s’morgens opstaat. Naast gezonde voeding,voldoende slaap,beweging en meditatie is dat ook een belangrijke factor in het oud worden. Tijdens het lezen van dit boek besefte ik dat mijn ikigai niet enkel het leven van een hulpverlener en moeder is, maar ook het realiseren van creatieve ideeën. Niet alleen door te schrijven van verhalen maar ook door me bezig te houden met schilderen, dansen,toneelstukken schrijven, grimeren,schminken en cosplay costumes maken. Mijn grootste droom is om mijn boek van de avonturen van Isa en Jack in de elfenwerekd ooit te kunnen verfilmen. Nog vele passies en dromen dus in dit leven waar ik nog lang na mijn pensioen met bezig kan zijn. Laten we hopen dat ik net als in Japan ook ouder dan 100 mag worden.

Het bestaan is een feit, leven is een kunst.Hoe doe ik dat in tijden van een pandemie?

Sinds de uitbraak van het coronavirus zijn er rare tijden. We worden verplicht om in ons kot te blijven en nog meer dan anders worden we geconfronteerd met het feit dat we vele dingen niet onder controle hebben. Het leven is net als Jazz. Een groot deel ervan is geïmproviseerd,we kunnen niet alles controleren en we moeten met lef en flair leven ongeacht wat er op ons pad komt.

Voor de pandemie was ik al bezig met rust en ruimte te zoeken voor mezelf in het drukke bestaan.Ik voelde steeds meer dat ik de rush in onze maatschappij nog moeilijk kon volgen.Als ik dat wel deed,geraakte ik telkens uitgeput na een tijd. Ik ging op zoek naar verbinding maken met mezelf,met mijn hart. Enkel wanneer ik rust vond kon ik me naar binnen richten. In het begin is dit spannend,je wordt geconfronteerd met je emoties en gedachten,soms maakt het je bang en soms ga je twijfelen aan dingen. Maar wanneer ik die emoties en gedachten ging omarmenen ontdekte ik eenvoudige schoonheid en onverwachte blijdschap. Wanneer ik dit begon te voelen wist ik dat ik verbonden was met mijn hart. Dit gevoel gaf me vrijheid. De eerste zon in tijden van pandemie zorgde ondanks alle ellende toch voor vreugde en dankbaarheid. Ik leerde nog meer genieten van kleine dingen.

Omdat ik in psychiatrische ziekenhuis werk als hulpverlener moet ik buiten komen. Het is een evenwicht zoeken tussen mijn sureel leven in mijn kot en het realistisch leven op mijn werk waar ik wordt geconfronteerd met de pandemie. Wanneer ik thuis ben zorg ik voor mijn zoon en hond.En naast de verantwoordelijkheden als moeder zoek ik tijd en ruimte om te schilderen, dromen,schrijven, lezen en mij bezig te houden met creatieve projecten. Dit staat in groot contrast met de realiteit op mijn werk waar ik dagelijks wordt geconfronteerd met het psychisch lijden van mensen.

De pandemie zorgt voor veel patiënten voor nog meer angsten,eenzaamheid,piekeren, verveling,isolatie,huidhonger, relationele en financiële problemen. De pandemie vertraagt het begandelingsproces van vele patiënten, ze worden nog kwetsbaarder. Het advies dat ik aan mezelf geef probeer ik ook toe te passen bij de patiënten. Probeer zoveel mogelijk in het moment te leven. Je kan de toekomst en verleden niet controleren. Stel prioriteiten in het leven en maak daar verbinding mee maken. Probeer tijdens je proces je op jezelf te richten en je eigen unieke kleur. Ontdek je talenten, want dat verrijkt je leven. Leef niet het leven om anderen tevreden te stellen maar wel om je hartenwensen te vervullen en wees niet bang voor kritiek van anderen. Ga op zoek naar je biotoop waar je het best functioneert en maak verbinding met de mensen die het beste in je naar boven halen