Het land van de lichtelfen;een magische wereld of een paradijs op aarde?

Tijdens het schrijven van mijn tweede boek “Isa en Jack en de verdwenen sterrobijn” duik ik telkens opnieuw in mijn fantasiewereld. Een wereld waar elfen wonen en andere mysterieuze wezens, maar ook een plaats waar ik me helemaal kan verbinden met de natuur. In onze wereld is er ook nog veel wildernis, maar hoe lang nog? De unieke fauna¬† en flora wordt bedreigd en het milieudebat over natuurbehoud in de wereld is nog nooit zo belangrijk geweest als nu. Ik stel me de vraag: Wat betekend de wildernis op aarde voor ons? En waarom mengen wereldgodsdiensten zich plotseling in het debat? Door mij te verdiepen in literatuur over natuurvolken kwam ik tot de conclusie dat de wildernis een dieper bewustzijn aanspreekt bij de mensen. De mens is namelijk een deel van het mysterieus leven, een deel van het systeem van biodiversiteit.

Er zijn natuurvolken in de werled die nog steeds leven in de wildernis zoals de mensen tienduizenden jaren geleden leefden in het Westen. In het westen werden de mensen steeds meer afgescheiden van de natuur waardoor ze ook steeds meer werden verwijderd van de wijsheid en de kennis die onstaat als je leeft in een beschaving waar materi√ęle rijkdom het belangrijkste wordt.

Mag Mor is voor mij een plaats waar ik kan wegdromen in een landschap van onaangetaste fauna en flora, zowel donkere wouden, dichtbegroeide jungles als door¬† sneeuw gegeselde ijsvlakten komen aan bod. Zowel in mijn eerste als tweede boek (waar ik nog volop aan bezig ben) laat ik ook de geest van een inheemse natuurvolk aan bod komen, dit in de vorm van mythische figuren. Ik hou ervan om de lichtelfen eigenschappen toe te kennen zoals vrolijkheid, integriteit en eenvoud. Ik vind het belangrijk om de elfen eigenschappen te geven van de inheemse natuurvolken omdat over het algemeen westerlingen niet zo tolerant zijn jegens andere manieren om een samenleving in te richten. Men kan niet altijd aanvaarden dat andere waarde hechten aan een andere manier van leven. Het lijkt wel men in het westen vastzit aan het idee dat alle andere mensen belangrijk moeten vinden, wat wij belangrijk vinden en dat enkel de westerse beschaving de oplossing is. De wetenschap is er vaak zo zeker van dat ze de enige waarheid is, zodat ze ook niet open-minded genoeg meer zijn. Een mooi voorbeeld is onze westerse geneeskunde, die is ver af komen te staan van inheemse behandelingsmethoden met kruiden ed. Het gebruik van kruiden wordt nog steeds al primitief beschouwd, terwijl de inheemse bevolking waar ook ter wereld hun omgeving met alle planten en dieren heel goed kenden en wisten welke plant een heilzame werking had op bepaalde fysieke ongemakken. Maar er zijn gelukkig al plaatsen waar daar verandering in komt. Zo zouden sommige pati√ęnten in Australi√ę hulp kunnen inroepen van traditionele Aboriginals-genezers, bekend als ‘Ngangkari’. Door wedezijds respect is de samenwerking mogelijk. Ik vind dit een hoopvol voorbeeld voor de rest van de wereld.

Door Isa , een meisje van de aarde die leeft in de westerse wereld, dit paradijs te laten ontdekken wil ik een onderliggende boodschap meegeven aan de kinderen van vandaag. Dit luidt als volgt: als we niet investeren in natuurbehoud dan verpest dat niet alleen het leven  van dieren maar ook ons leven. Het paradijs in Mag Mor kan ook ons paradijs op aarde zijn als we werken aan natuurbehoud. De leiders van het natuurbehoud zijn voornamelijk mensen uit het Westen. Maar is het wel juist dat de grote organisaties voor natuurbehoud enkel worden uitgestippeld door het westen. Weten zij het beter dan de inheemse natuurvolken die samen leven met de dieren in het wild? Het ideale plaatje zou zijn dat het westen gaat samenwerken met de mensen die samenleven in het wild.

Het is belangrijk dat het Westen in plaats van te investeren in oorlog en wapens,  geld investeert in natuurbehoud, zodat natuurvolken ook meer voedsel hebben. Dit kan erg lonend werken, armoede wordt bestreden en het zal volken meer aanzetten om te gaan zorgen voor wilde dieren in plaats van ze te doden als voedsel. Als mensen moeten overleven van dag tot dag, denkt men niet na over de toekomst en is men ook niet bezig met het natuurbehoud van onze planeet. Als de mens enkel het pad volgt van kapitalisme, kolonisatie en industrialisatie dan zal het pad voor de mensheid eindigen in een afgrond. We hebben een ander pad nodig. De Wijsheid van inheemse volksstammen in combinatie met het inzetten van middelen van het rijke Westen zal ervoor zorgen dat de mensheid het overleeft op basis van harmonie met de natuur en met anderen.

Het klint als een utopie, maar ik hoop met de onderliggende boodschap in dit fantasieverhaal onze kinderen, de toekomst van de planeet, aan te zetten om hierover na te denken. Respect is een belangrijke waarde die we onze kinderen moeten meegeven.

Zoals een indiaan Sun bear uit chippeawa (vs) zegt: “Ik denk niet dat de maatstaf is hoe groot de gebouwen van beton zijn, maar hoe goed de mensen hebben geleerd om te gaan met hun omgeving en hun medemens.”

 

De magie van verbeelding

Wat ik als beginnend auteur ervaar is dat verbeelding me dichter brengt tot mezelf. Het is een kracht dat veel groter is dan de meeste mensen denken. De verbeelding helpt me te reizen naar andere tijden en plaatsen. De verbeelding verbindt mijn denken, mijn hart en mijn innerlijke zelf met elkaar maar ook met de buitenwereld en de mensen rondom mij. Door de verbeeldingskracht cre√ęer ik een wereld om me heen waardoor mijn binnenwereld wordt weerspiegeld in de buitenwereld.  Ik heb ontdekt dat taal de sleutel is die onze verbeelding toegang geeft tot andere werelden.  Zo beschreef ik in het vorige blog ” de ontembare vrouw” over een wilde oerkracht die ik in mezelf had ontdekt door deel te nemen aan dansworkshops en enkele zweethut-ceremonies voor vrouwen. Deze kracht kan ik niet meer gebruiken in de huidige cultuur en maatschappij waarin ik nu leef. Het voelde als een bevrijding om dit deel van mezelf toch te kunnen projecteren op Isa, het hoofdpersonage uit mijn boek.In het boek is Isa een meisje met een gouden aura. Voor alle duidelijkheid is dit geen projectie van mezelf maar wil ik door dit aan bod te laten komen de kinderen van nu in contact brengen met hun hartintelligentie. Iets waaraan we teveel voorbij gaan in deze wereld waar alles vierkant lijkt te draaien door drukte, chaos, prestatie, oorlog, conflicten, milieurampen, armoede enz…

Hartintelligentie is het innerlijk liefdevol voelen waardoor we ons overal mee kunnen verbinden. We denken namelijk niet enkel met onze hersenen en lichaam, maar ook met ons hart. Het vertrouwen dat dit bestaat is hierin heel belangrijk. Als we ons mentaal denken verbinden met de intelligentie van het hart krijgen we toegang tot onszelf, onze intu√Įtie genoemd. Hierdoor geraken we beter afgestemd op andere mensen. Waarom vind ik het zo belangrijk om kinderen dit mee te geven?

Zoals ik in mijn vorige blogs al schreef was ik als kind  al een beelddenker dat zich op school voornamelijk uitte in dagdromen. Maar ik was ook heel gevoelig aan prikkels uit de omgeving en kon deze niet altijd goed filteren. Ik was heel nieuwsgierig en mijn aandacht dwaalde snel af wanneer er werd gesproken over oppervlakkige zaken zoals  ze wel eens “small talks” noemen. Als ik terug kijk naar mijn kindertijd en het onderwijssysteem dat ik heb genoten in een katholieke dorpsschool, stel ik vast dat ik als kind structureel te weinig uitdaging kreeg en dit onderwijssysteem niet was afgestemd op wat ik nodig had als kind. Toen ik ongeveer 10 jaar was werd ik me bewust dat ik anders leerde en dacht, waardoor ik me ook snel anders ging voelen dan de andere kinderen. Dit anders voelen werd dan nog eens bekrachtigd door leerkrachten die me bestempelde als een dagdromer en iemand met extreme, intense en complexe gevoelens. Ik herinner mij dat ik als kind al vurig enthousiast kon zijn maar bij emotionele gespannenheid ook erg druk kon worden. Gelukkig heb ik nu een tool gevonden om dit alles te kanaliseren namelijk door te schrijven. Het werkt heel ontspannend en bevrijdend voor mij.

Als ik terugkijk op het onderwijssysteem dat ik genoten heb denk ik “wat had ik toen nodig als kind?” Ik denk dan aan verschillende zaken nl. deep level learning, het begrijpend leren waarbij je intrinsieke motivatie ontwikkelt en niet het puur reproductief leren wat veel minder inzicht en voldoening oplevert. Door deep level learning ontdek je verbanden en wordt je nieuwsgierig naar nieuwe dingen. Ook visual level learning kwam te weinig aan bod. Namelijk meer vragen stellen bij het zien van dingen waardoor je meer gestimuleerd wordt om nauwkeuriger te observeren, te formuleren en actief deel te nemen aan het gesprek. En het allerlaatste maar ook heel belangrijk, het caring thinking stimuleren, dit wil zeggen veel meer denken vanuit hart en persoonlijkheid.  Toch krijgen kinderen die niet passen in dit traditioneel onderwijs vaak diagnoses als ADD, ADHD, autisme, noem maar op. Misschien moeten we de kinderen niet in hokjes plaatsen maar  is het tijd dat we in deze tijdsgeest  het onderwijs en in de opvoeding meer afstemmen op deze kinderen. Anders denken betekent ook anders opvoeden en anders leren.

Als ik terugkijk naar mijn lagere en middelbare schooltijd heb ik nooit echt het gevoel gehad dat ik echt gelukkig was in dat schoolsysteem en dat mijn behoeften grotendeels  niet werden bevredigd. Het gevolg was dat ik een onderduikende leerling werd die geen uitdaging meer aanging waardoor ik ook maar ondermatig presteerde. Ik was enkel nog bezig met het zoeken van sociale acceptatie in deze wereld en ging zo volledig voorbij aan mijn gevoelens en behoeften. Ondertussen ben ik een volwassen vrouw van 39 jaar en heb ik een kind van 6 jaar waar ik mezelf heel erg in herken. Er wordt nu dagelijks een spiegel voorgehouden wat in eerste instantie confronterend is. Maar door voldoende rust en ruimte te nemen de afgelopen jaren ontwikkelde mijn hartintelligentie in een snel tempo en vandaag schrijf ik deze tekst en leg ik uit waarom ik Isa in mijn boek een gouden aura heb gegeven. De onderliggende boodschap die ik kinderen wil meegeven is : luister naar je hart en volg wat bij jou past en wat vreugde brengt in je leven. Het gaat over intu√Įtie en de wereld om je heen. Het gaat over echt jezelf durven zijn en je vervuld en vreugdevol te voelen.

Wanneer ik ervoor kies om in mijn fantasiewereld te stappen ga ik visualiseren en ook visueel ruimtelijk denken. Beweging, met name wandelen in het bos en muziek helpen mij om beelden te visualiseren. Dit maakt niet alleen het leven tot een beleving maar ook wat in de verbeelding wordt beleefd is levend. De beleving is zo intens omdat je er middenin bent en de beleving ook innerlijk voelt. De kunst is om ook op tijd terug te focussen op het lichamelijke waarbij we ons bewust zijn van ons lichaam en ons terug focussen in het hier en nu. De magie van de verbeeldingskracht is dat je een harmonisch evenwicht vindt tussen beelddenken en lineair denken en dit te delen met de wereld rondom jou.

De ontembare vrouw

Zoals ik in mijn vorig blog schreef ontdekte ik via allerlei workshops een wilde, avontuurlijke oerkracht in mij die ik niet kan uiten in het dagdagelijkse leven. Gewoonweg omdat we in een andere tijd leven. Toen ik op het idee kwam om een boek te schrijven over Mag Mor, een elfenland dat enkel bestond in mijn hoofd, cre√ęrde ik het hoofdpersonnage Isa. Ik merkte al snel dat ik deze eigenschappen van mezelf projecteerde op haar, waardoor het schrijven van het boek “Isa en Jack en de verdwenen sterrobijn” bevrijdend werkte voor mij. Door het schrijven van het boek kon ik een aspect van mezelf tot leven wekken.

Ik begon na te denken. Waarom kan ik deze eigenschappen niet uiten in mijn dagdagelijks leven? Ik ging op zoek naar antwoorden. Nu, meer dan ooit, bestrijden vrouwen de beperkende idee√ęn over hoe je je als vrouw dient te gedragen, welke waarden je moet belichamen en hoe je eruit moet zien. Meer dan ooit eisen we op, dagen we uit, vechten we aan. Wij vrouwen zijn verzorgers, dat is wat al eeuwenlang van ons verwacht wordt. Maar wat met moeders die geen persoonlijke voldoening meer hebben of geen dromen meer kunnen najagen? De eeuwenlange blik op vrouwelijkheid, het inperken van wat precies mocht en kon zijn, heeft zijn sporen nagelaten. Het gevoel dat we er op de eerste plaats voor andere moeten zijn, voordat we iets voor onszelf opeisen, en aan het schuldgevoel dat we voelen als we dat wel doen. Als we ons als vrouw niet ten volle kunnen ontplooien krijgen we een gevoel van gemis, omdat we ons niet ten volle hebben kunnen ontplooien. Het zit nog steeds in ons onderbewustzijn en dat van mannen, het zit diep verankerd in onze cultuur en niet te vergeten religies. Hoe vrouwen zichzelf en hun mogelijkheden zien is voor een groot deel ingegeven door verhalen van het patriarchaat.

 Het raakt me als ik zie hoe de meeste moeders en grootmoeders daaronder hebben geleden. Het mooie is dat er een ander bewustzijn is ontstaan bij de hedendaagse vrouwen en dat vrouwen meer dan ooit opkomen voor zichzelf om ook andere rollen op te nemen zodat ze zich persoonlijk kunnen ontwikkelen. Vijf jaar geleden werd ik single mama. De afgelopen jaren waren niet de makkelijkste jaren van mijn leven. Maar door de liefde die ik voelde voor mijn zoon sloeg ik mij er doorheen. Nu kijk ik dankbaar terug naar deze periode omdat ik een enorme weg heb afgelegd naar persoonlijke groei. De tijd liet me zien hoe het mogelijk was om anders te zijn, dat het in mijn geval misschien wenselijk was om een tijdje te leven zonder partner. Het bood me de ruimte om, op mijn eigen manier te weigeren me aan te passen als dat tegen mijn eigen natuur indruiste, om bewegingsvrijheid te zoeken naar wie ik was en wat ik verlangde in mijn leven.

Als single moeder¬†kwam ik¬†tot het bewustzijn dat er eeuwenlang toch vrouwen moeten geweest zijn die wilden opkomen voor zichzelf.¬†Had ik honderd jaar geleden in deze omstandigheden geleefd dan¬†was ik waarschijnlijk al snel bestempeld zijn geweest als “de rare”¬†.¬†Het wekte mijn interesse, en al snel ging ik op zoek naar literatuur over deze thema’s. Ik merkte¬†op dat deze vrouwen werden gezien als lastig, hysterisch, krankzinnig, onvrouwelijk of ze werden bestempeld als heks omdat ze niet in de mal paste. Ik ben veel gaan lezen over heksenachtervolging in de 17e eeuw en kreeg het idee om ook daar een boek over te schrijven. Al bijna twee jaar ben ik bezig met opzoekingswerk over heksen in de 17e eeuw en de wicca -stroming nu, dat in het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten een erkende godsdienst is. Ik heb het verlangen om een young adult fantasyboek te schrijven waarin ik deze thema’s verweef, maar het vraagt veel tijd en het boek zal¬†nog even op zich laten wachten.

Zoals ik al zei in mijn boek “Isa en Jack en de verdwenen sterrobijn” laat ik¬†mijn wilde natuur, die speels en onderzoekend is naar boven komen door Isa tot leven te brengen. Vrouwen hoeven niet sterker te worden, dat zijn we al van nature. Wat er nodig is, is om ons ware zelf en onze kwaliteiten als krachtig te gaan beschouwen, los van hoe een door mannelijke waarden gedomineerde samenleving dat ziet.

De magie van het elfenrijk :”Isa en Jack en de verdwenen sterrobijn “/The magic of the fairy kingdom: “Isa and Jack and the vanished star ruby”.

Elfen brengen ons terug naar de magie van onze kindertijd, een magie die we als volwassene allemaal vergeten zijn maar die toch zo dichtbij is. Als kind hield ik van fantasiespelen met mijn poppen of lego en toneelspelen met mijn vriendinnetjes, maar lezen daar was ik niet geduldig genoeg voor.Ik zat veel in mijn hoofd, teveel prikkels, gedachten en gevoelens die ik naar mijn gevoel niet voldoende kon delen in mijn omgeving. Het zorgde ervoor dat ik me niet altijd begrepen voelde en weinig rust vond. Ik was snel afgeleid waardoor ik mij moeilijk kon concentreren, dit uitte zich ook op school.Wanneer iets mij niet boeide of ik vond het niet zo belangrijk, kon ik mijn aandacht er niet bijhouden. Dit gaf als resultaat dat ik ook niet bijzonder hoge resultaten haalde op school. Ik werd eerder een onderduikende leerling en paste me helem√°√°l aan aan de verwachtingen uit mijn omgeving. Ik vraag me soms af of het traditionele onderwijsysteem wel iets voor mij was. Maar goed het waren toen andere tijden, er werd nog niet veel gesproken over een alternatief onderwijs waar het aanbod meer afgestemd was aan de kinderen can deze tijdsgeest.

Toen ik 14 was kwam ik voor het eerst in aanraking met een echt boek over elfen. Het boek heette “de elfen” beschreven en ge√Įllustreerd door Brian Froud en Alan Lee. Het was kerst en mijn nonkel had dit boek gekocht voor mijn grootmoeder. Ik herinner mij dat ik enorm veel interesse had voor dit boek. Mijn nonkel had op de voorpagina geschreven: “Fantasie is de sleutel tot het besef, dat er, buiten hetgeen we zien en voelen er een veel grotere wereld bestaat, √©√©n van inzien en aanvoelen, √©√©n die het verstand te boven gaat.” Deze woorden deden me nadenken en telkens als ik bij mijn grootmoeder was, betrapte ik me erop dat ik dit boek telkens wilde lezen. De verhalen, de illustraties, ik herinner me dat ik me helemaal liet onderdompelen in deze magische wereld. Ik was op ontdekkingsreis naar een wereld van toverij en verwondering

Zes jaar later ontdekte ik J.R.R. Tolkien, de vader van de moderne fantasyliteratuur. In 2001 speelde ze in de bioscoop de film “Lord of te rings” het eerste deel van de trilogie “fellowship of the ring”. Ik herinner mij dat deze film me weer helemaal meesleepte in de wereld van de Midden-aarde met zijn hobbits, elfen, dwergen en orken, wat had ik er graag zelf rondgelopen. Wanneer ik deze film zag vergat ik helemaal¬†de realiteit, het was pure ontspanning voor mij. Ik was helemaal fan van deze filmen nadat ik “two towers” en “return of the king” had gezien. Ik was gefascineerd door de elfen zoals Legolas, Galadriel, Arwen en zoveel anderen¬†elfen, de eerste levensvormen op midden-aarde die een heilig respect hadden voor de natuur.¬†¬†Het geloof in natuurwezens zoals elven en kabouters vindt zijn oorsprong in de Noordse en Germaanse mythologie. Het woord ‘elf’ is afgeleid van het Ijslandse alfar dat duizend jaar geleden al voorkwam in gedichten van de vikingen. Nu nog gelooft in Ijsland meer dan de helft van de bevolking in ‘huldufolk’ ofwel het ‘verborgen volkje’. Maar ook elders in de wereld zijn er mensen die zeggen¬†in contact te staan met natuurwezens,¬†ze beweren dat ¬†ze ze zien en met ze kunnen communiceren.

Enkele jaren geleden vroeg een vriendin van mij of ik mee wilde gaan naar Elfia, een kostuumfestival in Nederland. Ik besloot om me¬†te verkleden als elf en kocht echte elfenoren. Toen ik de eerste keer op elfia was ging er weer een nieuwe wereld voor me open. Ik vond het geweldig om alle mensen verkleed te zien in prachtige kostuums. Het voelde zo fijn om gewoon mezelf te kunnen zijn tussen al deze mensen. Ik kwam ook voor het eerst echt in aanraking met fantasybooks over elfen¬†die daar werden verkocht in √©√©n van de standjes. Nochtans¬†ik¬†eigenlijk nooit echt fantasybooks had gelezen, besloot ik in 2018 toch een kinderboek te schrijven over elfen. Wanneer ik ruimte en rust cre√ęr, stromen de idee√ęn en fantasie√ęn binnen in mijn gedachten. Zo begon ik alles op te schrijven en zo ontstond het verhaal “Isa en Jack en de verdwenen sterrobijn”. Na deel te nemen aan enkele sjamanistische zweethut-ceremonies, estatic dance events en afrikaanse dans ontdekte ik een oeroude, wilde kracht in mij. Een deel van mezelf dat niet veel tot uiting kan laten komen in het dagdagelijkse leven, projecteer ik op het hoofdpersonage in het boek Isa. Een meisje van 11 jaar die tijdens een wandeling met haar hondje Jack, elfje Meriel ontmoet.¬†Meriel vraagt hulp aan¬†Isa en Jack omdat er problemen zijn in elfenland Mag Mor.¬†Op een bijzondere manier gaan ze mee naar Mag Mor en ontmoeten ze koning Oblon. Hij¬†geeft hen de opdracht om de verdwenen sterrobijn terug¬†te gaan halen in het duistere darkowoud. Toen het manuscript klaar was wilde ik op zoek gaan naar een illustrator die mijn verhaal in beeld kon brengen. Op Elfia vorig jaar ontmoette ik Selene. Ze verkocht haar kaarten en tekeningen waarop prachtige elfen getekend stonden. Ik hield van haar tekenstijl en vertelde haar dat ik nog op zoek was naar een illustrator. Ze vroeg me om mijn manuscript door te sturen en ze zou me laten weten of ik interesse had. Enkele dagen later kreeg ik bericht van haar dat ze het een leuk verhaal vond. Ze maakte prachtige illustraties die het boek compleet maakte.

Het boek “Isa en Jack en de verdwenen sterrobijn” werd gepubliceerd in november 2019. De illustraties werden gemaakt door Selene Broers. Het verhaal eindigt zo dat er een vervolg komt zal komen. Ik ben nog bezig aan het manuscript, maar ik hoop deel 2 dit jaar nog te publiceren. In maart en april geef ik lezingen van mijn boek,soms ook samen met Selene en je kan ook info vinden op www.hebban.nl. , www.boekscout.nl en op mijn auteursweblog Lieve Van Looy op facebook.

Selene and I presenting our book in the bookshop boekenberg in Eindhoven

Wandelen in de natuur is een bron van inspiratie/Walking in nature is a source of inspiration

Als kind was ik al een echte hondenliefhebber maar kreeg ik geen hond omdat mijn beide ouders fulltime werkten en geen tijd hadden daarvoor. Ik wilde mijn zoon, die ook veel van honden houdt deze kans wel geven om op te groeien met een hond. Voor zijn vijfde verjaardag kocht ik een cairn terrier puppy. Een levendige, vrolijke, blije en altijd opgewekte hond en fantastisch met kinderen. Door het enthousiasme en leuke vertederende snoetje betrap ik mezelf erop dat het moeilijk is om boos te worden op hem. Scott leerde me opnieuw te ontspannen in de natuur na een dagje werken in het ziekenhuis. Het liefst van al wil ik wandelen in een bos waar ik niet teveel wordt gestoord door andere wandelaars, zodat ik echt tot rust kan komen. De stilte, de wind door de haren, het zonllicht dat door de bomen schijnt, de geur van de aarde, planten en bloemen. Het brengt me helemaal tot rust en ik voelt me helemaal terug tot leven komen. Wanneer ik tot rust kom en alles kan loslaten van die dag, voel ik hoe idee√ęn, fantasie√ęn,beelden binnenstromen. Maar na verloop van tijd onstond er een ergernis dat ik dit niet kon delen met anderen. Op een dag wandelde ik samen met mijn zoontje en Scott in het bos. Zoals alle kinderen wel eens doen, begon mijn zoon te vragen of ik snoep bij me had wat niet het geval was. Al mopperend zetten we onze wandeling verder. Op een gegeven moment zei mijn zoon “mama,ik wou dat er in de bomen deuren waren en dat ik daar binnen kon stappen. Ik wou dat er in elke boom een wereld was waar je snoep kon eten.” Ik vond het heel schattig en glimlachte. Op hetzelfde moment kreeg ik zelf ook beelden in mijn hoofd over hoe zo een snoepland eruit zou kunnen zien. Deze losse beelden werden een verhaal. Ik schreef het neer op papier en werkte het manuscript enkele dagen later af. Ik stuurde het op naar mijn docent van de cursus “korteverhalen schrijven” bij NHA afstandsonderwijs en kreeg een positieve beoordeling. Het was het eerste verhaal dat ik schreef en waar ik zo van genoten had. Ik gaf het verhaal de titel ” de vreemde uil”.

My lovely dog scott
My first book “de vreemde uil”
Figures of my book that i use for the readings

Ik las het boek “het nut van sprookjes” van Bruno Bettelheim, √©√©n van de grootste kinderpsychologen in de 20ste eeuw.Hij deed een onthullende studie van sprookjes  en hun universele belang bij het begrijpen van de ontwikkeling van de kinderjaren. In dit boek vind je een analyse van een breed scala aan traditionele verhalen, die we nu sprookjes noemen. Bettelheim laat zien hoe fanatstisch maar ook hoe wreed ze zijn maar dat de diepgaande verhaallijnen van de klassieke kunnen helpen bij het geven van zelfinzicht. Het leerde me dat elk sprookje zijn wijsheid heeft. In het verhaal de vreemde uil probeer ik dat ook te doen. Het is een moderne versie van roodkapje en de wolf, maar dan minder gruwelijk. Er worden geen mensen opgegeten en buiken opengereten. Na een tip van een vriend stuurde ik het manuscript op naar uitgeverij boekscout in Nederland en kreeg ik tot mijn grote verbazing de kans om mijn verhaal te publiceren. Dit was de opening van een nieuw begin in mijn leven.Het boek werd in augustus vorig jaar gepubliceerd. Momenteel geef ik lezingen in bibliotheken waar ik dit verhaal voorlees aan kleuters vanaf 5 jaar. Ik wil de kinderen niet bang maken met dit verhaal, maar hen wel tools meegeven om te leren omgaan met situaties in deze wereld. Meer info over dit boek vind je op www.hebban.nl, www.boekscout.nl en mijn auteurswebblog op facebook “auteurswebblog Lieve Van Looy

As a child I was already a real dog lover but I didn’t get a dog because both parents worked full time and didn’t have the time for that.  I wanted to give my son, who also loves dogs a lot, this chance to grow up with a dog.  For his fifth birthday I bought a cairn terrier puppy.  A lively, happy and always cheerful dog and fantastic with children.  Because of the enthusiasm and nice endearing face I catch myself that it is difficult to get angry with him.  Scott taught me to relax in nature again after a day working at the hospital.  I prefer to walk in a forest where I am not disturbed too much by other walkers, so that I can really unwind.  The silence, the wind through her hair, the sunlight shining through the trees, the scent of the earth, plants and flowers.  It completely relaxes me and I feel completely coming back to life.  When I relax and can let go of everything from that day, I feel how ideas, fantasies, images flow in.  But over time, an annoyance arose that I could not share this with others.  One day I was walking in the forest with my son and Scott.  As all children sometimes do, my son started asking if I had any candy with me which was not the case.  We continue our walk while grumbling.  At one point my son said, “Mom, I wish there were doors in the trees and I could step in. I wish there was a world in every tree where you could eat candy.”  I found it very cute and smiled.  At the same time I also had images in my head about what such a candy country could look like.  These individual images became a story.  I wrote it down on paper and finished the manuscript a few days later.  I sent it to my teacher of the “writing short stories” course at NHA distance learning and received a positive assessment.  It was the first story I wrote that I enjoyed so much.  I gave the story the title “the strange owl”.

I read the book “the use of fairy tales” by Bruno Bettelheim, one of the greatest child psychologists in the 20th century. He did a revealing study of fairy tales and their universal interest in understanding the development of childhood.  In this book you will find an analysis of a wide range of traditional stories, which we now call fairy tales.  Bettelheim shows how fanatic but also how cruel they are, but that the sluggish storylines of the classic can help in giving self-insight.  It taught me that every fairy tale has its wisdom.  In the story of the strange owl, I try to do the same.  It is a modern version of Little Red Riding Hood and the wolf, but less horrible.  No people are eaten and bellies are ripped open.  After a tip from a friend, I sent the manuscript to publishing book scout in the Netherlands and, to my great surprise, I had the opportunity to publish my story.  This was the opening of a new beginning in my life. The book was published in August last year.  Currently I give lectures in libraries where I read this story to toddlers from 5 years.  I don’t want to scare the children with this story, but I do want to give them tools to learn how to deal with situations in this world.  You can find more information about this book on http://www.hebban.nl, http://www.boekscout.nl and my author’s blog on facebook “author’s blog Lieve Van Looy

Het begin van een inspirerende reis!/ The beginning of an inspiring journey/Le d√©but d’un voyage inspirant!

Twintig jaar geleden koos ik ervoor om orthopedagogie te gaan studeren. Ik wilde iets betekenen in de maatschappij door mensen te helpen. Eerst ging ik werken met kinderen met autisme en/of ADHD en/of gedragsproblemen. Een boeiende en leerrijke job, maar na zes jaar kreeg ik honger naar meer. Ik koos ervoor om een tijdje te gaan reizen in Portugal met mijn rugzak, dit alles speelde zich af in 2008. Na mijn terugkeer solliciteerde ik in de Bijzondere jeugdzorg, ik zou als begeleider gaan werken van tienermoeders. Op zich ook weer heel boeiend, maar een te klein team en te weinig disciplines om goede zorg te kunnen verlenen. Dit had als gevolg dat je veel verantwoordelijkheid kreeg als begeleider. De job gaf me teveel stress en ik besloot om op zoek te gaan naar iets anders. Ik had altijd al interesse gehad in psychopathologie en ik solliciteerde spontaan¬†in een psychiatrisch ziekenhuis. Na enkele weken werd ik gebeld, ik kreeg een tijdelijke¬†job aangeboden in een dagcentrum voor psychiatrische pati√ęnten. Ik name de job aan. Na enkele maanden verliep spijtig genoeg mijn contract, maar al snel kreeg ik opnieuw een vervangingscontract aangeboden op een behandelafdeling¬†voor pati√ęnten die waren opgenomen voor¬†angsten en depressie. Mijn tijdelijk contract werd na een termijn vervangen door een contract voor onbepaalde duur. Mijn droom ging in vervulling. Want dit was de job die mij het meeste interesseerde. Er ging een nieuwe wereld voor mij open.

Ondertussen werk ik al tien jaar in dit ziekenhuis. In de afgelopen jaren heb ik veel pati√ęnten ontmoet die waren vastgelopen in hun leven. Ik kreeg een realistische kijk op depressie en su√Įde, angsten, stemmingsstoornissen, posttraumatische stresstoornis en persoonlijkheidsproblematiek. Werken in de psychiatrie was een echte leerschool voor mij.¬† Tijdens het werken met deze mensen werd ik regelmatig geconfronteerd met grote vragen. Ik werd wel eens overweldigd door vragen zoals:

Waarom ben ik hier? Wie ben ik? Hoe moet ik leven? Wat is de dood?¬† Pati√ęnten die bezig waren met de dood probeerden deze fundamentele vraagstukken te doorgronden. Ik dacht altijd dat spiritualiteit meestal werd geassocieerd met georganiseerde religies, maar ik heb ontdekt dat het geen religieuze aangelegenheid hoeft te zijn. Op zoek gaan naar de spirituele betekenis is een natuurlijke reactie op het mysterie van het leven.

Vijf¬†jaar geleden werd ik single mama. Mijn zoon was toen √©√©n jaar oud. De afgelopen¬†jaren waren enerzijds heel¬†moeilijk, maar anderzijds ben ik dankbaar dat ik deze periode heb mogen beleven. Het heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Ik werd me bewust dat ik enkel maar zorgde voor anderen. Mijn kind, vrienden, pat√ęnten…en dat er weinig tijd was voor mezelf. Ik voelde¬† met de tijd dat de nood aan ruimte en rust alleen maar groeide. Ik kende de materialistische westerse wereld en ook de westerse manier van denken in de zorg.

Maar dit kon toch niet alles zijn? De wereld was toch groter dan dit? Ik kreeg steeds meer de behoefte aan spirituele beleving in deze westerse wereld. Ik ging mij verdiepen in het sjaminisme, paganisme, dru√Įdisme,¬†christendom, hindoe√Įsme,wicca. Ik nam deel aan zweethutceremonies, estatic trance dance, Afrikaanse dans en¬†ging naar castlefest, ketfest,¬†elfia. Ik ontmoette nieuwe mensen¬†en ik ontdekte een hele nieuwe wereld. Deze wereld gaf me een bredere kijk op alles.

Vanuit al deze ervaringen kwam ik tot de conclusie dat er niet √©√©n waarheid is.¬†Ik leerde me verbinden met mijn hart en kwam in een andere bewustzijnstoestand. Ik leerde dat ik niet alleen op de wereld was om te zorgen voor anderen. Ik ontdekte dat ik veel meer te bieden had. In november 2018 voelde ik me geestelijk en lichamelijk helemaal uitgeput. Ik stopte een tijdje met werken en probeerde tot rust te komen. Tijdens mijn vele wandelingen in de natuur ontdekte ik dat dit helend was voor mij, het bracht me tot rust en ik leerde luisteren naar mijn hart. Ik verzon allemaal verhalen tijdens de wandelingen. Als dagdromer zag ik voortdurend beelden, fantasie√ęn. Als kind trok ik me dan terug in mijn eigen wereld. Maar ik besloot dat het tijd was om iets anders te doen.

Ik liet mijn innerlijk kind ontwaken en ¬†begon alles op papier te schrijven. Ik¬†voelde hoe verlichtend dit werkte voor mij. De chaos in mijn hoofd maakte plaats voor orde en rust. En toen wist ik het …ik wilde boeken schrijven.

Twenty years ago I chose to study orthopedagogy.  I wanted to mean something in society by helping people.  First I started working with children with autism and / or ADHD and / or behavioral problems.  An exciting and instructive job, but after six years I became hungry for more.  I chose to go traveling in Portugal with my backpack for a while, all this took place in 2008. After my return I applied for special youth care, I was going to work as a supervisor of teenage mothers.  In itself very fascinating, but too small a team and too few disciplines to be able to provide good care.  As a result, you were given a lot of responsibility as a supervisor.  The job gave me too much stress and I decided to look for something else.  I had always been interested in psychopathology and I applied spontaneously in a psychiatric hospital.  After a few weeks I received a call, I was offered a temporary job in a day center for psychiatric patients.  I took on the job.  After a few months my contract expired, but soon I was again offered a replacement contract in a treatment department for patients admitted for anxiety and depression.  My temporary contract was replaced after a period by a contract for an indefinite period.  My dream came true.  Because this was the job that interested me the most.  A new world opened up for me.

In the meantime I have been working in this hospital for ten years.  In recent years I have met many patients who were stuck in their lives.  I got a realistic view of depression and suicide, fears, mood disorders, post-traumatic stress disorder and personality issues.  Working in psychiatry was a real learning experience for me.  While working with these people I was regularly confronted with big questions.  I was sometimes overwhelmed by questions such as:

Why am I here?  Who am I?  How should I live?  What is death?  Patients involved in death tried to understand these fundamental issues.  I always thought that spirituality was usually associated with organized religions, but I have discovered that it does not have to be a religious matter.  Searching for the spiritual meaning is a natural response to the mystery of life.

Five years ago I became a single mom.  My son was then one year old.  On the one hand, the past few years have been very difficult, but on the other hand, I am grateful to have been able to experience this period.  It has made me who I am today.  I became aware that I was only taking care of others.  My child, friends, patients … and that was little time for myself.  I felt with time that the need for space and tranquility only grew.  I knew the materialistic western world and also the western way of thinking in healthcare.

But this could not be everything?  Surely the world was bigger than this?  I increasingly felt the need for spiritual experience in this western world.  I started to study Shaminism, Paganism, Druidism, Christianity, Hinduism, Wicca.  I participated in sweat lodge ceremonies, estatic trance dance, African dance and went to castlefest, ketfest, elfia.  I met new people and I discovered a whole new world.  This world gave me a broader view of everything.

From all these experiences I came to the conclusion that there is not one truth.  I learned to connect with my heart and entered a different state of consciousness.  I learned that I was not alone in the world to care for others.  I discovered that I had much more to offer.  In November 2018 I felt completely exhausted mentally and physically.  I stopped working for a while and tried to relax.  During my many walks in nature I discovered that this was healing for me, it calmed me down and I learned to listen to my heart.  I made up stories during the walks.  As a daydream, I constantly saw images, fantasies.  As a child I retired to my own world.  But I decided it was time to do something else.

I awakened my inner child and started writing everything on paper.¬† I felt how illuminating this worked for me.¬† The chaos in my head gave way to order and peace.¬† And then I knew … I wanted to write books.

Il y a vingt ans, j’ai choisi d’√©tudier l’orthop√©dagogie.¬† Je voulais dire quelque chose dans la soci√©t√© en aidant les gens.¬† J’ai d’abord commenc√© √† travailler avec des enfants autistes et / ou TDAH et / ou ayant des probl√®mes de comportement.¬† Un travail passionnant et instructif, mais apr√®s six ans, j’ai eu faim de plus.¬† J’ai choisi de voyager un moment au Portugal avec mon sac √† dos, tout cela a eu lieu en 2008. Apr√®s mon retour, j’ai fait une demande de soins sp√©ciaux pour les jeunes, j’allais travailler en tant que superviseur de m√®res adolescentes.¬† En soi une √©quipe tr√®s fascinante, mais trop petite et trop peu de disciplines pour pouvoir prodiguer de bons soins.¬† En cons√©quence, on vous a confi√© beaucoup de responsabilit√©s en tant que superviseur.¬† Le travail m’a donn√© trop de stress et j’ai d√©cid√© de chercher autre chose.¬† J’ai toujours √©t√© int√©ress√© par la psychopathologie et j’ai postul√© spontan√©ment dans un h√īpital psychiatrique.¬† Apr√®s quelques semaines, j’ai re√ßu un appel, on m’a propos√© un emploi temporaire dans un centre de jour pour patients psychiatriques.¬† J’ai pris le boulot.¬† Apr√®s quelques mois, mon contrat a expir√©, mais on m’a propos√© √† nouveau un contrat de remplacement dans un service de traitement pour les patients admis pour anxi√©t√© et d√©pression.¬† Mon contrat temporaire a √©t√© remplac√© apr√®s une p√©riode par un contrat √† dur√©e ind√©termin√©e.¬† Mon r√™ve s’est r√©alis√©.¬† Parce que c’√©tait le travail qui m’int√©ressait le plus.¬† Un nouveau monde s’est ouvert pour moi.

En attendant, je travaille dans cet h√īpital depuis dix ans.¬† Ces derni√®res ann√©es, j’ai rencontr√© de nombreux patients coinc√©s dans leur vie.¬† J’ai eu une vision r√©aliste de la d√©pression et du suicide, des peurs, des troubles de l’humeur, du trouble de stress post-traumatique et des probl√®mes de personnalit√©.¬† Travailler en psychiatrie a √©t√© une v√©ritable exp√©rience d’apprentissage pour moi.¬† En travaillant avec ces personnes, j’√©tais r√©guli√®rement confront√© √† de grandes questions.¬† J’√©tais parfois submerg√© par des questions telles que:

Pourquoi suis-je ici?¬† Qui suis-je?¬† Comment devrais-je vivre?¬† Qu’est-ce que la mort?¬† Les patients impliqu√©s dans la mort ont essay√© de comprendre ces probl√®mes fondamentaux.¬† J’ai toujours pens√© que la spiritualit√© √©tait g√©n√©ralement associ√©e aux religions organis√©es, mais j’ai d√©couvert qu’elle ne doit pas n√©cessairement √™tre une question religieuse.¬† La recherche du sens spirituel est une r√©ponse naturelle au myst√®re de la vie.

Il y a cinq ans, je suis devenue maman c√©libataire.¬† Mon fils avait alors un an.¬† D’une part, les derni√®res ann√©es ont √©t√© tr√®s difficiles, mais d’autre part, je suis reconnaissant d’avoir pu vivre cette p√©riode.¬† Cela m’a fait qui je suis aujourd’hui.¬† J’ai pris conscience que je ne m’occupais que des autres.¬† Mon enfant, mes amis, mes patients … et qu’il y avait peu de temps pour moi.¬† J’ai senti avec le temps que le besoin d’espace et de tranquillit√© ne faisait qu’augmenter.¬† Je connaissais le monde occidental mat√©rialiste et aussi la fa√ßon occidentale de penser en mati√®re de soins de sant√©.

Mais cela ne pouvait pas √™tre tout?¬† Le monde √©tait s√Ľrement plus grand que √ßa?¬† Je ressentais de plus en plus le besoin d’une exp√©rience spirituelle dans ce monde occidental.¬† J’ai commenc√© √† √©tudier le chaminisme, le paganisme, le druidisme, le christianisme, l’hindouisme, la Wicca.¬† J’ai particip√© aux c√©r√©monies de la suerie, √† la danse transe estatique, √† la danse africaine et je suis all√©e √† Castlefest, Ketfest, Elfia.¬† J’ai rencontr√© de nouvelles personnes et j’ai d√©couvert un tout nouveau monde.¬† Ce monde m’a donn√© une vision plus large de tout.

De toutes ces exp√©riences, je suis arriv√© √† la conclusion qu’il n’y a pas une seule v√©rit√©.¬† J’ai appris √† me connecter avec mon cŇďur et √† entrer dans un √©tat de conscience diff√©rent.¬† J’ai appris que je n’√©tais pas seule au monde √† prendre soin des autres.¬† J’ai d√©couvert que j’avais bien plus √† offrir.¬† En novembre 2018, je me sentais compl√®tement √©puis√© mentalement et physiquement.¬† J’ai arr√™t√© de travailler pendant un moment et j’ai essay√© de me d√©tendre.¬† Au cours de mes nombreuses promenades dans la nature, j’ai d√©couvert que cela me gu√©rissait, cela m’a calm√© et j’ai appris √† √©couter mon cŇďur.¬† J’ai invent√© des histoires pendant les promenades.¬† Comme un r√™ve √©veill√©, je voyais constamment des images, des fantasmes.¬† Enfant, je me suis retir√© dans mon propre monde.¬† Mais j’ai d√©cid√© qu’il √©tait temps de faire autre chose.

J’ai r√©veill√© mon enfant int√©rieur et j’ai commenc√© √† tout √©crire sur du papier.¬† J’ai senti combien cela √©clairait pour moi.¬† Le chaos dans ma t√™te a fait place √† l’ordre et √† la paix.¬† Et puis j’ai su … je voulais √©crire des livres.