Het bestaan is een feit, leven is een kunst.Hoe doe ik dat in tijden van een pandemie?

Sinds de uitbraak van het coronavirus zijn er rare tijden. We worden verplicht om in ons kot te blijven en nog meer dan anders worden we geconfronteerd met het feit dat we vele dingen niet onder controle hebben. Het leven is net als Jazz. Een groot deel ervan is geïmproviseerd,we kunnen niet alles controleren en we moeten met lef en flair leven ongeacht wat er op ons pad komt.

Voor de pandemie was ik al bezig met rust en ruimte te zoeken voor mezelf in het drukke bestaan.Ik voelde steeds meer dat ik de rush in onze maatschappij nog moeilijk kon volgen.Als ik dat wel deed,geraakte ik telkens uitgeput na een tijd. Ik ging op zoek naar verbinding maken met mezelf,met mijn hart. Enkel wanneer ik rust vond kon ik me naar binnen richten. In het begin is dit spannend,je wordt geconfronteerd met je emoties en gedachten,soms maakt het je bang en soms ga je twijfelen aan dingen. Maar wanneer ik die emoties en gedachten ging omarmenen ontdekte ik eenvoudige schoonheid en onverwachte blijdschap. Wanneer ik dit begon te voelen wist ik dat ik verbonden was met mijn hart. Dit gevoel gaf me vrijheid. De eerste zon in tijden van pandemie zorgde ondanks alle ellende toch voor vreugde en dankbaarheid. Ik leerde nog meer genieten van kleine dingen.

Omdat ik in psychiatrische ziekenhuis werk als hulpverlener moet ik buiten komen. Het is een evenwicht zoeken tussen mijn sureel leven in mijn kot en het realistisch leven op mijn werk waar ik wordt geconfronteerd met de pandemie. Wanneer ik thuis ben zorg ik voor mijn zoon en hond.En naast de verantwoordelijkheden als moeder zoek ik tijd en ruimte om te schilderen, dromen,schrijven, lezen en mij bezig te houden met creatieve projecten. Dit staat in groot contrast met de realiteit op mijn werk waar ik dagelijks wordt geconfronteerd met het psychisch lijden van mensen.

De pandemie zorgt voor veel patiënten voor nog meer angsten,eenzaamheid,piekeren, verveling,isolatie,huidhonger, relationele en financiële problemen. De pandemie vertraagt het begandelingsproces van vele patiënten, ze worden nog kwetsbaarder. Het advies dat ik aan mezelf geef probeer ik ook toe te passen bij de patiënten. Probeer zoveel mogelijk in het moment te leven. Je kan de toekomst en verleden niet controleren. Stel prioriteiten in het leven en maak daar verbinding mee maken. Probeer tijdens je proces je op jezelf te richten en je eigen unieke kleur. Ontdek je talenten, want dat verrijkt je leven. Leef niet het leven om anderen tevreden te stellen maar wel om je hartenwensen te vervullen en wees niet bang voor kritiek van anderen. Ga op zoek naar je biotoop waar je het best functioneert en maak verbinding met de mensen die het beste in je naar boven halen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s