Het land van de lichtelfen;een magische wereld of een paradijs op aarde?

Tijdens het schrijven van mijn tweede boek “Isa en Jack en de verdwenen sterrobijn” duik ik telkens opnieuw in mijn fantasiewereld. Een wereld waar elfen wonen en andere mysterieuze wezens, maar ook een plaats waar ik me helemaal kan verbinden met de natuur. In onze wereld is er ook nog veel wildernis, maar hoe lang nog? De unieke fauna  en flora wordt bedreigd en het milieudebat over natuurbehoud in de wereld is nog nooit zo belangrijk geweest als nu. Ik stel me de vraag: Wat betekend de wildernis op aarde voor ons? En waarom mengen wereldgodsdiensten zich plotseling in het debat? Door mij te verdiepen in literatuur over natuurvolken kwam ik tot de conclusie dat de wildernis een dieper bewustzijn aanspreekt bij de mensen. De mens is namelijk een deel van het mysterieus leven, een deel van het systeem van biodiversiteit.

Er zijn natuurvolken in de werled die nog steeds leven in de wildernis zoals de mensen tienduizenden jaren geleden leefden in het Westen. In het westen werden de mensen steeds meer afgescheiden van de natuur waardoor ze ook steeds meer werden verwijderd van de wijsheid en de kennis die onstaat als je leeft in een beschaving waar materiële rijkdom het belangrijkste wordt.

Mag Mor is voor mij een plaats waar ik kan wegdromen in een landschap van onaangetaste fauna en flora, zowel donkere wouden, dichtbegroeide jungles als door  sneeuw gegeselde ijsvlakten komen aan bod. Zowel in mijn eerste als tweede boek (waar ik nog volop aan bezig ben) laat ik ook de geest van een inheemse natuurvolk aan bod komen, dit in de vorm van mythische figuren. Ik hou ervan om de lichtelfen eigenschappen toe te kennen zoals vrolijkheid, integriteit en eenvoud. Ik vind het belangrijk om de elfen eigenschappen te geven van de inheemse natuurvolken omdat over het algemeen westerlingen niet zo tolerant zijn jegens andere manieren om een samenleving in te richten. Men kan niet altijd aanvaarden dat andere waarde hechten aan een andere manier van leven. Het lijkt wel men in het westen vastzit aan het idee dat alle andere mensen belangrijk moeten vinden, wat wij belangrijk vinden en dat enkel de westerse beschaving de oplossing is. De wetenschap is er vaak zo zeker van dat ze de enige waarheid is, zodat ze ook niet open-minded genoeg meer zijn. Een mooi voorbeeld is onze westerse geneeskunde, die is ver af komen te staan van inheemse behandelingsmethoden met kruiden ed. Het gebruik van kruiden wordt nog steeds al primitief beschouwd, terwijl de inheemse bevolking waar ook ter wereld hun omgeving met alle planten en dieren heel goed kenden en wisten welke plant een heilzame werking had op bepaalde fysieke ongemakken. Maar er zijn gelukkig al plaatsen waar daar verandering in komt. Zo zouden sommige patiënten in Australië hulp kunnen inroepen van traditionele Aboriginals-genezers, bekend als ‘Ngangkari’. Door wedezijds respect is de samenwerking mogelijk. Ik vind dit een hoopvol voorbeeld voor de rest van de wereld.

Door Isa , een meisje van de aarde die leeft in de westerse wereld, dit paradijs te laten ontdekken wil ik een onderliggende boodschap meegeven aan de kinderen van vandaag. Dit luidt als volgt: als we niet investeren in natuurbehoud dan verpest dat niet alleen het leven  van dieren maar ook ons leven. Het paradijs in Mag Mor kan ook ons paradijs op aarde zijn als we werken aan natuurbehoud. De leiders van het natuurbehoud zijn voornamelijk mensen uit het Westen. Maar is het wel juist dat de grote organisaties voor natuurbehoud enkel worden uitgestippeld door het westen. Weten zij het beter dan de inheemse natuurvolken die samen leven met de dieren in het wild? Het ideale plaatje zou zijn dat het westen gaat samenwerken met de mensen die samenleven in het wild.

Het is belangrijk dat het Westen in plaats van te investeren in oorlog en wapens,  geld investeert in natuurbehoud, zodat natuurvolken ook meer voedsel hebben. Dit kan erg lonend werken, armoede wordt bestreden en het zal volken meer aanzetten om te gaan zorgen voor wilde dieren in plaats van ze te doden als voedsel. Als mensen moeten overleven van dag tot dag, denkt men niet na over de toekomst en is men ook niet bezig met het natuurbehoud van onze planeet. Als de mens enkel het pad volgt van kapitalisme, kolonisatie en industrialisatie dan zal het pad voor de mensheid eindigen in een afgrond. We hebben een ander pad nodig. De Wijsheid van inheemse volksstammen in combinatie met het inzetten van middelen van het rijke Westen zal ervoor zorgen dat de mensheid het overleeft op basis van harmonie met de natuur en met anderen.

Het klint als een utopie, maar ik hoop met de onderliggende boodschap in dit fantasieverhaal onze kinderen, de toekomst van de planeet, aan te zetten om hierover na te denken. Respect is een belangrijke waarde die we onze kinderen moeten meegeven.

Zoals een indiaan Sun bear uit chippeawa (vs) zegt: “Ik denk niet dat de maatstaf is hoe groot de gebouwen van beton zijn, maar hoe goed de mensen hebben geleerd om te gaan met hun omgeving en hun medemens.”

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s