Wandelen in de natuur is een bron van inspiratie/Walking in nature is a source of inspiration

Als kind was ik al een echte hondenliefhebber maar kreeg ik geen hond omdat mijn beide ouders fulltime werkten en geen tijd hadden daarvoor. Ik wilde mijn zoon, die ook veel van honden houdt deze kans wel geven om op te groeien met een hond. Voor zijn vijfde verjaardag kocht ik een cairn terrier puppy. Een levendige, vrolijke, blije en altijd opgewekte hond en fantastisch met kinderen. Door het enthousiasme en leuke vertederende snoetje betrap ik mezelf erop dat het moeilijk is om boos te worden op hem. Scott leerde me opnieuw te ontspannen in de natuur na een dagje werken in het ziekenhuis. Het liefst van al wil ik wandelen in een bos waar ik niet teveel wordt gestoord door andere wandelaars, zodat ik echt tot rust kan komen. De stilte, de wind door de haren, het zonllicht dat door de bomen schijnt, de geur van de aarde, planten en bloemen. Het brengt me helemaal tot rust en ik voelt me helemaal terug tot leven komen. Wanneer ik tot rust kom en alles kan loslaten van die dag, voel ik hoe ideeรซn, fantasieรซn,beelden binnenstromen. Maar na verloop van tijd onstond er een ergernis dat ik dit niet kon delen met anderen. Op een dag wandelde ik samen met mijn zoontje en Scott in het bos. Zoals alle kinderen wel eens doen, begon mijn zoon te vragen of ik snoep bij me had wat niet het geval was. Al mopperend zetten we onze wandeling verder. Op een gegeven moment zei mijn zoon “mama,ik wou dat er in de bomen deuren waren en dat ik daar binnen kon stappen. Ik wou dat er in elke boom een wereld was waar je snoep kon eten.” Ik vond het heel schattig en glimlachte. Op hetzelfde moment kreeg ik zelf ook beelden in mijn hoofd over hoe zo een snoepland eruit zou kunnen zien. Deze losse beelden werden een verhaal. Ik schreef het neer op papier en werkte het manuscript enkele dagen later af. Ik stuurde het op naar mijn docent van de cursus “korteverhalen schrijven” bij NHA afstandsonderwijs en kreeg een positieve beoordeling. Het was het eerste verhaal dat ik schreef en waar ik zo van genoten had. Ik gaf het verhaal de titel ” de vreemde uil”.

My lovely dog scott
My first book “de vreemde uil”
Figures of my book that i use for the readings

Ik las het boek “het nut van sprookjes” van Bruno Bettelheim, รฉรฉn van de grootste kinderpsychologen in de 20ste eeuw.Hij deed een onthullende studie van sprookjes  en hun universele belang bij het begrijpen van de ontwikkeling van de kinderjaren. In dit boek vind je een analyse van een breed scala aan traditionele verhalen, die we nu sprookjes noemen. Bettelheim laat zien hoe fanatstisch maar ook hoe wreed ze zijn maar dat de diepgaande verhaallijnen van de klassieke kunnen helpen bij het geven van zelfinzicht. Het leerde me dat elk sprookje zijn wijsheid heeft. In het verhaal de vreemde uil probeer ik dat ook te doen. Het is een moderne versie van roodkapje en de wolf, maar dan minder gruwelijk. Er worden geen mensen opgegeten en buiken opengereten. Na een tip van een vriend stuurde ik het manuscript op naar uitgeverij boekscout in Nederland en kreeg ik tot mijn grote verbazing de kans om mijn verhaal te publiceren. Dit was de opening van een nieuw begin in mijn leven.Het boek werd in augustus vorig jaar gepubliceerd. Momenteel geef ik lezingen in bibliotheken waar ik dit verhaal voorlees aan kleuters vanaf 5 jaar. Ik wil de kinderen niet bang maken met dit verhaal, maar hen wel tools meegeven om te leren omgaan met situaties in deze wereld. Meer info over dit boek vind je op www.hebban.nl, www.boekscout.nl en mijn auteurswebblog op facebook “auteurswebblog Lieve Van Looy

As a child I was already a real dog lover but I didn’t get a dog because both parents worked full time and didn’t have the time for that.  I wanted to give my son, who also loves dogs a lot, this chance to grow up with a dog.  For his fifth birthday I bought a cairn terrier puppy.  A lively, happy and always cheerful dog and fantastic with children.  Because of the enthusiasm and nice endearing face I catch myself that it is difficult to get angry with him.  Scott taught me to relax in nature again after a day working at the hospital.  I prefer to walk in a forest where I am not disturbed too much by other walkers, so that I can really unwind.  The silence, the wind through her hair, the sunlight shining through the trees, the scent of the earth, plants and flowers.  It completely relaxes me and I feel completely coming back to life.  When I relax and can let go of everything from that day, I feel how ideas, fantasies, images flow in.  But over time, an annoyance arose that I could not share this with others.  One day I was walking in the forest with my son and Scott.  As all children sometimes do, my son started asking if I had any candy with me which was not the case.  We continue our walk while grumbling.  At one point my son said, “Mom, I wish there were doors in the trees and I could step in. I wish there was a world in every tree where you could eat candy.”  I found it very cute and smiled.  At the same time I also had images in my head about what such a candy country could look like.  These individual images became a story.  I wrote it down on paper and finished the manuscript a few days later.  I sent it to my teacher of the “writing short stories” course at NHA distance learning and received a positive assessment.  It was the first story I wrote that I enjoyed so much.  I gave the story the title “the strange owl”.

I read the book “the use of fairy tales” by Bruno Bettelheim, one of the greatest child psychologists in the 20th century. He did a revealing study of fairy tales and their universal interest in understanding the development of childhood.  In this book you will find an analysis of a wide range of traditional stories, which we now call fairy tales.  Bettelheim shows how fanatic but also how cruel they are, but that the sluggish storylines of the classic can help in giving self-insight.  It taught me that every fairy tale has its wisdom.  In the story of the strange owl, I try to do the same.  It is a modern version of Little Red Riding Hood and the wolf, but less horrible.  No people are eaten and bellies are ripped open.  After a tip from a friend, I sent the manuscript to publishing book scout in the Netherlands and, to my great surprise, I had the opportunity to publish my story.  This was the opening of a new beginning in my life. The book was published in August last year.  Currently I give lectures in libraries where I read this story to toddlers from 5 years.  I don’t want to scare the children with this story, but I do want to give them tools to learn how to deal with situations in this world.  You can find more information about this book on http://www.hebban.nl, http://www.boekscout.nl and my author’s blog on facebook “author’s blog Lieve Van Looy

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s